11
Μάι.
11

Γράμμα άνοιξη 2011

Όταν με οδήγησαν μέσα απ’ τους τοίχους της φυλακής τα πάντα ήταν εχθρικά και ψυχρά, ακόμα και οι ανθρωποφύλακες είχαν ένα γυάλινο βλέμμα.

Αφού μου δώσαν τα απαραίτητα (1 κουβέρτα, 1 σαπούνι, 1 ξυραφάκι) για να επιβιώσω μέσα στην φυλακή, με οδήγησαν σ’ ένα μεγάλο διάδρομο. Παντού βασίλευε νεκρική σιγή. Όταν είδα όλες αυτές τις πόρτες, που η κάθε μία είχε το νούμερο της, κλειστές, τη μία δίπλα στην άλλη σαν συρτάρια κάποιου νεκροτομείου. Πίσω απ’ όλες αυτές τις πόρτες υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν μέσα στην μοναξιά και στην τυραννία των κελιών. Όταν κατάλαβα πως στην φυλακή απλώς επιβιώνεις, γιατί δεν μπορείς να ζήσεις. Όταν ανακάλυψα τι με περίμενε, τότε συνειδητοποίησα τι σημαίνει να χάνεις την “ελευθέρια” σου.

Ο ανθρωποφύλακας ξεκλείδωσε μια πόρτα, μπήκα στο δωμάτιο που θα γινόταν το κελί μου 5 μέτρα υγρασίας επί 5 μέτρα ψύχους. Οι τοίχοι γύρω μου απόπνεαν δυστυχία και πόνο. Όταν ξανάκλεισε η πόρτα νόμιζα πως έκλεισε κάποια ταφόπλακα.

Δεν έχω τύψεις για όσα έχω κάνει. Το να μετανοιώσει κανείς σημαίνει πως έχει κάνει λάθος.

Όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι. Το πρωί η πόρτα άνοιξε για την διανομή του πρωινού. Το κελί μου φαινόταν ακόμα πιο βρώμικο και οι ξεβαμμένοι τοίχοι του ήταν γεμάτοι ορνιθοσκαλίσματα, κοινότυπα μηνύματα από ανθρώπους που είχαν μοναδικό τους εξομολογητή τους τοίχους. Απ’ το παράθυρο είδα τον τοίχο, που ήταν το μοναδικό εμπόδιο, που με χώριζε απ’ την “ελευθερία” μου. Οι σκέψεις μου είχαν ήδη αρχίσει τα ταξίδια.

Συμπέρανα πως απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή που κλείνεται μέσα ο κρατούμενος, θεωρείται ανύπαρκτος. Εκτός από την ελευθέρια του χάνει και το δικαίωμα του να εκφράζεται.

Οι περισσότερες συζητήσεις μας είναι ανούσιες. Περπατάμε σ’ ένα τσιμεντένιο προαύλιο, σαν μαριονέτες, χωρίς λόγο, χωρίς σκοπό, εκτός απ’ το να περιμένουμε την επόμενη μέρα για να ξανακάνουμε τα ιδία. Δεν κάνουν τίποτα για την επανένταξη μας στην κοινωνία. Αυτοί που όντως θέλουν ν’ αλλάξουν και να διορθωθούν δεν έχουν καμία ευκαιρία. Οι κρατούμενοι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης και μάλιστα με την συναίνεση της διεύθυνσης και όλου του συστήματος. Όσοι μπήκαν φυλακή χωρίς χρήματα, ξαναβγαίνουν στην ίδια κατάσταση και η μόνη λύση που έχουν είναι να κάνουν κι άλλο έγκλημα για να καταφέρουν να επιβιώσουν,

ψυχολογικά η φυλακή είναι καταστροφική και η ιατρική περίθαλψη είναι ανύπαρκτη. Η πειθαρχία είναι σκληρή και σπάνια καταφέρνω να μένω ψύχραιμος μπροστά στις ηλίθιες διαταγές τους.

Το χειμώνα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Βόλτες μέσα στο λασπωμένο προαύλιο, βροχή, υγρασία, και κρύο στα κελιά κι από πάνω η θλίψη που νιώθεις. Αφού η κοινωνία δέχεται να ζούμε σε τέτοιες αξιοθρήνητες συνθήκες με κάνει να συνεχίζω να επαναστατώ. Πάντα θα μισώ αυτή την κοινωνία που μας στερεί κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γνώρισα ανθρώπους που είναι πάνω από 10 χρόνια μέσα στη φυλακή. Απορώ πως μπορεί κάποιος άνθρωπος να δεχτεί μια τέτοια καταδίκη που για μένα είναι χειρότερη κι απ’ το θάνατο. Πως μπορούν 2 μάτια για ολόκληρα χρόνια να βλέπουν μόνο τους ψυχρούς τοίχους του κελιού; πως γίνεται για ολόκληρα χρόνια να μην ακούς τους θορύβους της ζωής; πως μπορεί ένας άνθρωπος να δεχτεί τη ζωή, ενώ οι αισθήσεις του είναι νεκρές;

Ολόκληρα χρόνια στην φυλακή καταρρίπτουν κάθε άλλοθι της κοινωνίας που υποχρεώνει τον καταδικασμένο να ζει. Σημαίνει να επιβάλεις σ’ έναν άνθρωπο αυτό που κανένα ζώο δεν θα άντεχε, χωρίς να τρελαθεί. Σημαίνει πως αυτός ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να δημιουργήσει ένα κόσμο φανταστικό για να καταφέρει να επιβιώσει. Είμαι σίγουρος πως αν τύχει και βρεθώ σε τέτοια κατάσταση δεν θα το δεχόμουνα, θα προτιμούσα να ρισκάρω τα πάντα, ακόμη και την ζωή μου, για να ξαναβρώ την ελευθερία μου παρά να βλέπω (ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα…) το πνεύμα μου να εκφυλίζεται και το μέλλον μου να γίνεται αρνητικό.

Ο μόνος σκοπός την φυλακής είναι να καταστρέφει όποιον περάσει την πόρτα της. Εδώ και χρόνια αναγγέλλουν διάφορες μεταρρυθμίσεις, αλλά οι κυβερνητικές υποσχέσεις είναι δολώματα στην προσπάθεια τους να μας ξεγελάσουν. Η κοινωνία είναι φτιαγμένη έτσι που δεν θέλει να μάθει την αληθινή κατάσταση των φυλακών της. Το ότι οι άνθρωποι παίρνουν ναρκωτικά, αυτοκτονούν ή πεθαίνουν από ψυχικό μαρασμό μέσα στην φυλακή είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει καθόλου την κοινωνία. Οι τοίχοι έχουν αρκετό πάχος και ύψος ώστε να μην ακούει κανείς, έξω απ’ αυτούς, τις κραυγές του μίσους και της απελπισίας. Για το μόνο που ενδιαφέρεται η κοινωνία είναι να έχει ήσυχη την συνείδηση της. Πρέπει να δει κανείς πως είναι η ζωή μέσα στη φυλακή για να καταλάβει ότι η ίδια η κοινωνία κάνει τον ξεκαθάρισμα των λογαριασμών της με τον πιο ύπουλο τρόπο. Τα διαπίστωσα όλα αυτά εδώ και αρκετό καιρό και έτσι δεν νιώθω τύψεις για την ζωή που διάλεξα. Ήξερα πως η φυλακή δεν θα με κάνει να σκύψω το κεφάλι. Γιατί πάντα ένιωθα και ήμουν μαχητής, έτοιμος να πολεμήσω την εσωτερική αδικία. Ακόμα και τώρα μέσα στη φυλακή νιώθω ελεύθερος.

Οι νόμοι ισχύουν μόνο στα χαρτιά. Αγνοούνται συστηματικά απ’ όλους εκείνους τους υπεύθυνους για την εφαρμογή τους. Μια απλή λέξη καταδικάζει έναν άνθρωπο να περάσει πολλά χρόνια στη φυλακή, ένα απλό “λάθος” σε μια κατάθεση, θα έπρεπε να στέλνει φυλακή αυτούς που κάνουν τέτοια “λάθη”. Αλλά η κοινωνία έχει το δικαίωμα να κατηγορεί έχοντας ήσυχη την συνείδηση της. Έχει το δικαίωμα να κάνει “λάθη”, όπως και οι μπάτσοι έχουν το δικαίωμα στη βία.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος των φυλακών, είναι ότι αφού κτιστούν δεν μπορούν να μείνουν άδειες, έτσι κλείνουν μέσα οποιονδήποτε. Τους “επικίνδυνους” τους κατασκευάζουν. Η υπερβολική καταπίεση έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Γιατί όταν στερούν σε έναν άνθρωπο καταδικασμένο σε μακροχρόνια φυλάκιση μια σχετικά φυσιολογική ζωή, τότε αυτός έχει 2 επιλογές: να αφεθεί στην μοίρα του ή να εξεγερθεί. Η εξέγερση βολεύει το σύστημα γιατί βρίσκει το άλλοθι που χρειάζεται για να δικαιολογεί την καταπίεση. Αλλά πίσω από κάθε εξέγερση υπάρχει κάποιος φυλακισμένος που έχει αδικηθεί. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί την ισόβια απομόνωση. Δεν μπορεί να δεχτεί τον πνευματικό θάνατο. Ολομόναχος, χωρίς ελπίδα, είναι ικανός να φτάσει στα άκρα, να κάνει τα πιο ακραία και ανατριχιαστικά πράγματα.

Δεν έχει σημασία η ποινή μου, δεν με νοιάζει η ποινή μου. Είναι αποτέλεσμα της ζωής που διάλεξα μόνος μου. Μπροστά τους δεν έσκυψα, ούτε θα σκύψω ποτέ, το κεφάλι. Αναλαμβάνω όλες τις ευθύνες μου και θα δεχτώ να πληρώσω το τίμημα. Όση σκληρή κι αν είναι η αλήθεια δεν φοβάμαι να την κοιτάξω κατάματα.

Από μικρός έβλεπα πολέμους που κάναν οι “μεγάλοι” στ’ όνομα της ελευθερίας. Έβλεπα τον θάνατο και τον πόνο παντού. Κάθε μέρα άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο σφάζονται, δολοφονούνται, βιάζονται, προδίδονται, βασανίζονται στ’ όνομα ενός ιδανικού που επινόησαν για να δικαιολογούν τις πράξεις τους. Μπροστά σ’ όλους τους δικαστές μου, και γενικά, σ’ όλους τους κατήγορους μου μένω αδιάφορος αν μου μιλάν για σεβασμό προς τη ζωή.

Όποιος περάσει την πόρτα της φυλακής, μένει σ’ όλη του τη ζωή σημαδεμένος ότι κι αν κάνει, όσο κι αν προσπαθεί να ξαναπάρει την θέση του στην κοινωνία. Η κοινωνία είναι εκδικητική, ένας πρώην κατάδικος δεν μπορεί ποτέ να ξοφλήσει το χρέος του, έστω κι αν το έχει πληρώσει. Του απαγορεύουν να πηγαίνει σε ορισμένα μέρη, του αρνούνται το δικαίωμα ψήφου, τον βάζουν όμως να πληρώνει φόρους και τον επιστρατεύουν όταν έχουν πόλεμο. Του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να πληρώνει και να πεθαίνει, για την πατρίδα του, όχι όμως για να διαλέγει την κοινωνία στην οποία θέλει να ζήσει. Πάντα θα είναι ένας “αποφυλακισμένος”. Ο άνθρωπος που δεν έχει δικαίωμα να αποφασίσει είναι μισός άνθρωπος. Ή θα υποταχθεί ή θα εξεγερθεί. Εγώ διάλεξα την εξέγερση και οι απαγορεύσεις της κοινωνίας από τότε μου είναι αδιάφορες. Παραβίασα με τη θέληση μου τους νόμους της κι έζησα έξω απ’ αυτούς. Μπορεί να αναγνωρίζω το δικαίωμα της κοινωνίας να με καταδικάζει, όχι όμως το δικαίωμα να με κρίνει. Δεν έχω τύψεις, ούτε μετανιώνω για τίποτα. Εύχομαι όμως, αυτή η κοινωνία, να φροντίσει για τη μοίρα αυτών που είναι άδικα στην φυλακή, το έγκλημα δεν δικαιολογεί πάντα την τιμωρία. Η φυλακή είναι το σχολείο του εγκλήματος. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται κάποια ελπίδα. Το να τους δώσει κάποιος το χέρι είναι πιο αποτελεσματικό απ’ το να τους δέσει με χειροπέδες. Όταν κλείνει η πόρτα του κελιού δεν λύνεται το πρόβλημα της εγκληματικότητας. Γι’ αυτούς υπάρχει ακόμα καιρός.

Πουζιαρίτης Χρυσοβαλάντης

Δικαστικές φυλακές Διαβατών

07
Ιαν.
11

Πρωτοφανής καταδίκη του Χ. Πουζιαρίτη

Στις 13/12/2010 ο Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης (κρατούμενος από 6/12/09) καταδικάστηκε ομόφωνα από δικαστήριο της Έδεσσας σε φυλάκιση 9 ετών και 3 μηνών σε μια στημένη δίκη-παρωδία, με πλαστό κατηγορητήριο και με μόνο στοιχείο τις ψευδής μαρτυρίες δυο αστυνομικών.  Πρόκειται για πρωτοφανή και εξοργιστική απόφαση καθώς ο Πουζιαρίτης είχε λευκό ποινικό μητρώο και δεν συμμετείχε σε κανέναν πολιτικό  χώρο – δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό για τα όσα κατηγορείται! Αξίζει να σημειωθεί ότι η αρχική ποινή ήταν 12 χρόνια και 4 μήνες! Το πρωτοφανές αυτό  γεγονός μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως εξής: Δεν είχε να κάνει με την δίκη του Χρυσοβαλάντη αλλά με ένα σαφές μήνυμα του κράτους προς  όλους και κυρίως προς αυτούς που αντιστέκονται.

Η καταδίκη του ήταν πολιτική. Η κρατική αυθαιρεσία δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Αλληλεγγύη στον Χρυσοβαλάντη Πουζιαρίτη.


Σχετική ανακοίνωση από
το αυτόνομο στέκι Βέροιας baruti
http://baruti.squat.gr/2010/12/21/

29
Νοέ.
10

Ενημέρωση για την δίκη

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου θα διεξαχθεί η δίκη του Χ.Πουζιαρίτη στη πόλη της Εδεσσας.

Το στέκι μπαρούτι στέκεται αλληλέγγυο στην υπόθεση Πουζιαρίτη και καλεί αλληλέγγυους/ες να παρευρεθούμε στη δίκη.

για οποιαδήποτε διευκρίνηση επικοινωνήστε σε
baruti.veria@yahoo.gr, pouziariths_proto@yahoo.gr
Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους
Λευτεριά σε όλους μας!

 

Αυτόνομο Κοινωνικό Στέκι Βεροίας Μπαρούτι

baruti.squat.gr

29
Νοέ.
10

2o γράμμα του Χ.Πουζιαρίτη

Ονομάζομαι Πουζιαρίτης Χρυσοβαλάντης και είμαι άδικα προφυλακισμένος εδώ και 11 ½ μήνες στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.

Η αστυνομία έχει πέσει σε τεράστιες αντιφάσεις, καθώς κατηγορήθηκα ότι στις 6 Δεκέμβρη 2009 (στη θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου), ήμουν ηγετική μορφή σε ομάδα κουκουλοφόρων στο ΑΠΘ, που συγκρούονταν με δυνάμεις καταστολής.

Η πρώτη αντίφαση: Παρ’ όλο που φαίνομαι ως ηγέτης των κουκουλοφόρων, δεν υπάρχει πειστήριο κουκούλας, ούτε κατηγορία, σύμφωνα με τον περίφημο κουκουλονόμο.

Οι αστυνομικοί, με τις καταθέσεις τους, αναγνώρισαν τον επικεφαλή της ομάδας των κουκουλοφόρων εξαιτίας του χαρακτηριστικού του κουρέματος.

Δεύτερη αντίφαση: Ο επικεφαλής της ομάδας των κουκουλοφόρων ήταν ασκεπής και ακάλυπτος στη διάρκεια των συγκρούσεων, παρά το χαρακτηριστικό του κούρεμα και περπατούσε αφελής και αμέριμνος.

Με κατηγόρησαν για «κατοχή εκρηκτικών υλών».

Τρίτη αντίφαση: Δεν υπάρχει απόδειξη που να αποδεικνύει τη συγκεκριμένη κατηγορία (σακίδιο με μολότωφ). Ξέρουμε όλοι μας τον τρόπο της αστυνομίας να ενοχοποιεί διαδηλωτές «φορτώνοντας» τους με τα δικά τους σακίδια, έτοιμα από πριν, για να δικαιολογήσουν συλλήψεις. Στη δική μου υπόθεση δεν έκαναν ούτε αυτό, αφού φαίνεται ότι δεν υπήρχε κάποιο έτοιμο σακίδιο με μολότωφ διαθέσιμο εκεί κοντά τη συγκεκριμένη στιγμή.

Είμαι κάτοικος Αλεξάνδρειας Ημαθίας. Η σύλληψη μου έγινα όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των πανεπιστημίων , με κατεύθυνση προς το σιδηροδρομικό σταθμό, για να επιστρέψω στον τόπο μου. Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη ηρεμία, εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Ξαφνικά δέχτηκα την επίθεση και τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από δύο διμοιρίες ΜΑΤ, οι οποίες με χτυπούσαν ασταμάτητα, για αρκετά λεπτά, με τις ασπίδες και τα γκλοπ και με κλωτσούσαν με τις μπότες τους. Υπάρχει ιατροδικαστική γνωμάτευση για τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από τις δυνάμεις καταστολής. Υπάρχουν, επίσης, και βασικοί μάρτυρες για την υπόθεση μου, οι οποίοι κατέθεσαν αυτοβούλως και από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω καμία σχέση με όσα με κατηγορούν, αλλά η κατάθεση τους θεωρήθηκε λιγότερο αξιόπιστη από την κατάθεση των αστυνομικών που μου προσάπτουν ψευδές κατηγορητήριο.

Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου ζητάω ταυτοποίηση δακτυλικών αποτυπωμάτων, απ’ όλα τα κατασχεθέντα της συγκεκριμένης ημέρας, πράγμα που δεν θα πραγματοποιηθεί ούτε στο δικαστήριο, καθώς δεν υπάρχει τίποτα το ενοχοποιητικό εις βάρος μου.

Εκτός του ότι κρατούμαι άδικα στη φυλακή, θύμα του υπερβάλλοντα ζήλουτων αστυνομικών, ώστε να δικαιολογήσουν το έργο και την ύπαρξη τους με μοναδικό στοιχείο ότι ήμουν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή με «λάθος» κόμμωση, στις αιτήσεις μου για άρση της προφυλάκισης μου στο συμβούλιο πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, το Συμβούλιο, με συνεχή βουλεύματα, με απέρριπτε με την αιτιολογία ότι είμαι επικίνδυνος για την κοινωνία και ότι υπάρχει περίπτωση να ξανακάνω τα ίδια και πιο σοβαρά εγκλήματα.

Μετά τις συνεχόμενες αποτυχίες της αστυνομίας (ζαρντινιέρα, πράσινα παπούτσια, φοιτητής με πιτζάμες κτλ) το κλίμα είναι υπερβολικά βεβαρημένο, με αποτέλεσμα (ιδίως μετά τη μήνυση που κατέθεσα για τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχτηκα κατά τη σύλληψη μου) τη συστηματική προσπάθεια, των αστυνομικών και των δικαστικών αρχών, κατασυκοφάντησης μου, ώστε αν αποδείξουν ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη δεν έκανε άλλη μια φορά «λάθος» και ότι κάνουν σωστά το έργο τους.

Παρέβλεψαν, επίσης, το γεγονός ότι ήμουν πρώην τοξικοεξαρτημένος και παρακολουθούσα πρόγραμμα απεξάρτησης, το οποίο διακόπηκε ξαφνικά και μοιραία με τη φυλάκιση μου, με αποτέλεσμα να υπάρχει πάντα ο κίνδυνος υποτροπιασμού.

Από τις 23 Ιουνίου 2010 ξεκίνησα αποχή από το συσσίτιο της φυλακής, την οποία συνεχίζω ακόμα και σήμερα, αφού το μοναδικό όπλο που μου έχει απομείνει μέσα από τη φυλακή για να παλέψω και να προσπαθήσω να αποδείξω την αθωότητα μου είναι το ίδιο μου το σώμα.

Από την πρώτη μέρα της κράτησης μου, στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης (πριν τη μεταφορά μου στις Φυλακές Διαβατών), διαπίστωσα πόσο χάλια λειτουργεί το σύστημα, καθώς ο νόμος ορίζει μέχρι και 24ωρη κράτηση στα κρατητήρια, αλλά στην πραγματικότητα, ο χρόνος κράτησης είναι πάνω από δύο μήνες (υπάρχουν περιπτώσεις που έμειναν άτομα στο κρατητήριο έως και 5 ή 6 μήνες), σε απάνθρωπες συνθήκες, στον απόλυτο εγκλεισμό, χωρίς προαυλισμό, χωρίς τουαλέτα, νερό, ρεύμα, θέρμανση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξαερισμό και καθόλου καθαριότητα.

Οι περισσότεροι ανθρωποφύλακες (αστυνομικοί-δεσμοφύλακες) συνήθως ήταν ειρωνικοί και , κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, γίνονταν προκλητικοί και δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ξεκλείδωναν ούτε για τουαλέτα, με αποτέλεσμα να κάνουμε τη φυσική μας ανάγκη χρησιμοποιώντας μπουκάλια.

Αφού τελικά μεταφέρθηκα (μετά από 4 μήνες απόλυτου εγκλεισμού στα κελιά-στάβλους του Μεγάρου Θεσσαλονίκης) στις φυλακές Διαβατών, τα πράγματα καλυτέρεψαν σε κάποια θέματα. Υπάρχει προαύλιο και μπόρεσα να δω το φως του ήλιου, όπως και να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Υπάρχει, επιτέλους, τουαλέτα μέσα στα κελιά. Όσο για το νερό, υπάρχει, αλλά όχι για όλο το 24ωρο. Για θέρμανση και εξαερισμό, ας μην το αναπτύξω καλύτερα, καθώς είναι είδη πολυτελείας. Όσον αφορά στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, είναι περιορισμένη, υπάρχουν μόνο τα βασικά (depon, ασπιρίνες). Υπάρχουν περιπτώσεις ατόμων που περιμένουν 2 και 3 μήνες για μια μεταφορά και εξέταση σε νοσοκομείο, ύστερα από κάποια ατυχήματα που συνέβησαν και περιφερόταν όλο αυτό το διάστημα με πατερίτσες.

Έτυχε, επίσης, και περίπτωση θανάτου στη φυλακή. Το συγκεκριμένο άτομο παρουσίασε πρόβλημα στο στομάχι και για 2 μέρες πονούσε υπερβολικά λαι το μόνο που έγινε ήταν να του χορηγήσουν Depon, με αποτέλεσμα να τον βρούνε νεκρό μέσα στο κελί του και, όπως ήταν αναμενόμενο, και αυτό το περιστατικό δεν πήρε το φως της δημοσιότητας, γιατί όλοι ξέρουμε ποια είναι η δουλειά που κάνουνε οι δημοσιογράφοι όταν πρόκειται για θέματα που μπορεί να θίξουν την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και το κράτος.

Ακόμα πιο παράξενος είναι ο τρόπος που δικάζουν κάποιες υποθέσεις οι δικαστές και οι εισαγγελείς, καθώς, μετά το σκάνδαλο με το παραδικαστικό, δεν δικάζουν απλά, αλλά βγάζουν όλο το μένος, το μίσος και την οργή τους, σε βάρος των κατηγορουμένων, στερώντας, έτσι, το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία, σε αθώους πολίτες, χωρίς αποδείξεις ενοχής, με την μοναδική «απόδειξη» την κατάθεση κάποιου αστυνομικού. Και αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, στην κοινωνία, οι πραγματικοί απατεώνες (Βατοπαίδι, παραδικαστικό, Siemens κτλ)

Ακούμε εδώ και χρόνια για την αποσυμφόρηση των φυλακών, καθώς, στην συγκεκριμένη φυλακή, όπου κρατούμαι, αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 640 κρατούμενοι, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 300 άτομα. Σε κελιά των 24 τ.μ. ζούμε, κοιμόμαστε, τρώμε 10 άτομα. Και ενώ ακούμε για αποσυμφόρηση των φυλακών με κάποια νέα νομοσχέδια, το μόνο που κάνει το κράτος για το συγκεκριμένο θέμα είναι να χτίζει καινούργιες φυλακές.

«όσο και αν χτίζουν φυλακές και ο κλοιός στενεύει

ο νους μας θα ‘ναι αληταριό, πάντα θα δραπετεύει»

Όσοι φυλακίστηκαν άδικα, όσοι έζησαν και ζουν την «απομόνωση» εντός και εκτός των τειχών και όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο σωστό και δίκαιο, είναι αυτοί που θα μας κατανοήσουν, θα μας βοηθήσουν, θα μας συμπαρασταθούν και θα μας δικαιώσουν

Σας ευχαριστώ όλους.

Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης.

22 Νοεμβρίου 2010

Κατάστημα Κράτησης Διαβατών

 

 

 

09
Αυγ.
10

Συναυλία – Πλατάνια Βεργίνας (Βέροια)

συναυλία οικονομικής ενίσχυσης του Χ.Πουζιαρίτη
20-21 Αυγούστου! λευτεριά σε όλους μΑς
επικοινωνία: pouziariths_proto@yahoo.gr
Δρομολόγια για Βεργίνα:

http://www.ktelimathias.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=98&Itemid=97

με την γραμμής Βέροια – Μελίκη – Αλεξάνδρια (μέσω Μελίκης)

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Συναυλία – Πλατάνια Βεργίνας (Βέροια)’

02
Ιολ.
10

Άνακοίνωση από Αυτόνομο στέκι Μπαρούτι

Άμεση απελευθέρωση του Χ. Πουζιαρίτη

Ολόκληρη η ανακοίνωση στο:

Αυτόνομο κοινωνικό στέκι Βέροιας Μπαρούτι

02
Ιολ.
10

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Χ. ΠΟΥΖΙΑΡΙΤΗ

Σήμερα, στις 17 Ιουνίου 2010, μετά από 6 ½ μήνες προφυλάκισης, για αδικήματα που δεν διέπραξα, πληροφορήθηκα την απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης που απέρριψε για 2η φορά την αίτησή μου για άρση της προφυλάκισης.Κατηγορήθηκα ότι στις 6 Δεκέμβρη του 2009 – θλιβερή επέτειος απ’ τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – ήμουν επικεφαλής ομάδας κουκουλοφόρων, η οποία δρούσε από το χώρο του ΑΠΘ Θεσσαλονίκης και συγκρούονταν με δυνάμεις καταστολής.

Αντίφαση 1η΄ : Παρότι φέρομαι ως επικεφαλής ομάδας κουκουλοφόρων δεν υπάρχει πειστήριο κουκούλας ούτε κατηγορία σύμφωνα με τον περίφημο κουκουλονόμο.

Σύμφωνα με τις καταθέσεις των αστυνομικών, αναγνώρισαν τον επικεφαλή της ομάδας κουκουλοφόρων κατά την έξοδο του απ’ το Πανεπιστήμιο εξαιτίας του χαρακτηριστικού του κουρέματος.

Αντίφαση 2η :

Αυτό συνεπάγεται ότι ο επικεφαλής της ομάδας των κουκουλοφόρων όντας ο ίδιος «ασκεπής» και ακάλυπτος κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων παρόλο το χαρακτηριστικό του κούρεμα, αμέριμνος και αφελής κίνησε για την επιστροφή στο σπίτι του.

Με κατηγόρησαν για «κατοχή εκρηκτικών υλών».

Αντίφαση 3η :

Δεν υπάρχει πειστήριο που να αποδεικνύει την παραπάνω κατηγορία (σακίδιο με μολότοφ). Είναι γνωστή η τακτική της αστυνομίας να ενοχοποιεί διαδηλωτές «φορτώνοντας» τους «ορφανά» σακίδια με σκοπό να δικαιολογήσουν συλλήψεις. Στην περίπτωση μου η αστυνομία δεν κράτησε ούτε τα «προσχήματα» (πιθανόν δεν υπήρχε κάποιο σακίδιο με μολότοφ διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή).

Είμαι κάτοικος Αλεξάνδρειας Νομού Ημαθίας και δεν εμπλέκομαι ούτε έχω εμπλακεί σε καμία πολιτική ομάδα είτε στη Θεσσαλονίκη είτε στην Ημαθία. Η σύλληψή μου έγινε όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των Πανεπιστημίων και κατευθυνόμενος προς το σιδηροδρομικό σταθμό για να επιστρέψω στον τόπο μου, τη στιγμή που επικρατούσε απόλυτη ηρεμία εντός και εκτός Πανεπιστημίου. Ο λόγος που βρισκόμουν στο χώρο των Πανεπιστημίων είναι η φιλική σχέση που διατηρώ με δύο φοιτήτριες του Α.Π.Θ. που είναι και οι βασικοί μάρτυρες για την υπόθεσή μου. Κατέθεσαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω καμία σχέση με όσα με κατηγορούν, αλλά η κατάθεσή τους θεωρήθηκε λιγότερο αξιόπιστη από την κατάθεση των αστυνομικών που μου προσάπτουν ψευδές κατηγορητήριο.

Εκτός του ότι κρατούμαι αδίκως στη φυλακή, όντας θύμα του υπερβάλλοντα ζήλου απ’ την πλευρά των δυνάμεων καταστολής ώστε να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και το έργο τους, με μοναδικά στοιχεία ότι βρισκόμουν στο λάθος μέρος τη λάθος ώρα και με “λάθος” κόμμωση, στις επανειλημμένες αιτήσεις μου για άρση της προφυλάκισης που υπέβαλα ενώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, το Συμβούλιο με συνεχή βουλεύματα τις απέρριπτε στον βωμό της αποτροπής της εκ νέου τέλεσης παρόμοιων “κακουργημάτων” από μέρους μου.

Το κλίμα μετά τις επανειλημμένες αστοχίες της Ελληνικής Αστυνομίας (“τα σαμπουάν που έγιναν μολότοφ”, “Φοιτητής με τις πυτζάμες”, “πράσινα παπούτσια”, “Ζαρντινιέρα” κ.α.) θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα βεβαρημένο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα -ιδίως μετά την κατάθεση μήνυσης για τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχθηκα κατά τη σύλληψή μου- τη συστηματική προσπάθεια από το μέρος των αστυνομικών και δικαστικών αρχών κατασυκοφάντησής μου, ώστε να αποδείξουν ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη δεν έκανε άλλη μία φορά “λάθος”.

Αγνόησαν ακόμα και το σοβαρό γεγονός ότι ως πρώην τοξικοεξαρτημένος παρακολουθούσα πρόγραμμα απεξάρτησης, το οποίο μετά τη φυλάκισή μου μοιραία διακόπηκε, με αποτέλεσμα να είναι ορατός ο κίνδυνος υποτροπιασμού, καθώς στις φυλακές δεν υπάρχει καμία υποστήριξη ή πρόγραμμα .

Ενόψει όσων εκτέθηκαν, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνο το ίδιο μου το σώμα.

Όσοι άδικα φυλακιστήκαν, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, όσοι έζησαν την «απομόνωση» εντός και εκτός των τειχών, όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τα σημάδια των καιρών και όσοι αγωνίζονται για ένα δίκαιο κόσμο, είναι αυτοί που θα με κατανοήσουν, θα μου συμπαρασταθούν και θα με δικαιώσουν.

Από τώρα τους ευχαριστώ.

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗΣ ΠΟΥΖΙΑΡΙΤΗΣ

Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.




Αρχείο